Mijn wens om moeder te worden was er altijd al, sinds mijn kindertijd. In augustus 2021, toen ik op familie vakantie was in mijn geboorteland, Spanje, ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik was ontzettend blij en hoewel het vrij snel was, deelde ik het goede nieuws meteen met familie en vrienden. Ik was bang om te bevallen, maar ik voelde op de een of andere manier dat ik deze gevoelens niet met anderen kon delen, omdat "Ik was een sterke vrouw" was. Ik had me op allerlei manieren voorbereid, maar de angst was er nog steeds.

Helaas verliep de geboorte van mijn dochter in mei 2022 en de kraamtijd niet zoals verwacht. Die angsten werden werkelijkheid. Als gevolg daarvan kreeg ik last van een Post Traumatisch Shock Syndroom (PTSS) en een Postpartum Depressie (PPD). Het duurde maanden voor ik hiervan hersteld was en dankzij verschillende therapieën leerde ik wat doula's voor (aanstaande) ouders kunnen betekenen. Wat erg dat ik in die periode geen doula had die mij ondersteunde!

​

Ik begon speciale aandacht te besteden aan zwangere vriendinnen en moeders om mij heen: ik luisterde naar hun angsten, hielp hen met hun geboorteplannen, zocht naar de juiste professionals voor hun gevallen, etc. Ze kregen van mij advies over pijnbestrijding, post-partum trucjes of ik was gewoon een schouder waarop ze konden leunen tijdens moeilijke momenten.

In combinatie met mijn artistieke en educatieve activiteiten (heb ik je al verteld dat ik musicus en viooldocent ben?) werd het helpen van andere vrouwen een deel van mijn dagelijkse leven. Iemand vroeg me op een gegeven moment: "Waarom doe je dit niet professioneel?".

​

Ja... waarom niet?!